1ο Διεθνές Φεστιβάλ Μίκης Θεοδωράκης – ΑΡΚΑΔΙΕΣ Ζάτουνα (Ομιλία Θανάση Πετράκου)

0
Φωτογραφία: Μαργαρίτα Θεοδωράκη/mikistheodorakis.gr

    Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ   ΘΑΝΑΣΗ ΠΕΤΡΑΚΟΥ  ΣΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΟΥ   ΣΥΜΠΟΣΙΟΥ  ΣΤΟ 1Ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ «ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ»  «ΑΡΚΑΔΙΕΣ –ΖΑΤΟΥΝΑ»

ΖΑΤΟΥΝΑ  3 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 2022

Αξιότιμες κυρίες και αξιότιμοι κύριοι

Φίλες και φίλοι

Πέρασε ένας  χρόνος  από την ημέρα που ο  Τρισμέγιστος Μίκης πέρασε στην αιωνιότητα   .Γιατί  όπως έλεγε ο ίδιος: “Είμαι δημιουργός. Νικώ το χρόνο και τον θάνατο. Είμαι ο χρόνος. Να γιατί ο ΉΛΙΟΣ και ο ΧΡΟΝΟΣ έγιναν ο κύκλος της ζωής και του θανάτου”.

Το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ «Μίκη Θεοδωράκη» εδώ στον τόπο της εξορίας του κατά τη περίοδο της φασιστικής δικτατορίας  των συνταγματαρχών είναι γεγονός . Ευχαριστούμε όλες και όλους για τη συμβολή τους και τη συμμετοχή τους .

Αποτελούσε αυτό που γίνεται εδώ  το ελάχιστο Χρέος όλων μας προς τον Τρισμέγιστο Μίκη . Στο    τελευταίο Μεγάλο  Παγκόσμιο  Έλληνα

Στο  Μίκη της Ρωμιοσύνης, στο Μίκη  της ανθρωπότητας, στο  Μίκη του αγώνα για να ‘ναι λεύτερη η πατρίδα και πανανθρώπινη η λευτεριά.

 Στον άνθρωπο  που ύμνησε  και  τραγούδησε  τους αγώνες, τους καημούς και τη μεγαλοσύνη της Ρωμιοσύνης.

                Ό,τι και να πούμε εμείς σήμερα και αύριο  για τον Μίκη είναι πολύ λίγο, γιατί έχουν μιλήσει γι’ αυτόν παγκόσμιες προσωπικότητες της τέχνης, του πολιτισμού, των γραμμάτων, της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, αλλά και όλοι οι μεγάλοι επαναστάτες του 20ου αιώνα.

Θα επαναλάβω τα λόγια του Οδυσσέα Ελύτη που τα λέει όλα σε μια πρόταση : «Λογίζομαι ευτυχής που έτυχε να ζω στα ίδια χρόνια με τον Μίκη Θεοδωράκη».

Γιατί ο Μίκης  μας δίδαξε   να αγαπάμε τον τόπο μας, αλλά και όλους τους λαούς του κόσμου και να αγωνιζόμαστε για τον ΑΝΘΡΩΠΟ, για την ειρήνη και το δίκιο , για να ‘ναι λεύτερη η πατρίδα και πανανθρώπινη η λευτεριά. Ο Μίκης πάντρεψε τη μουσική με την ποίηση και αφιέρωσε    τη ζωή του στην τέχνη και στον διαρκή αγώνα για ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ, ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΙΟ ΔΙΚΑΙΗ  ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ ΚΑΙ ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΣΗ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ,  ΓΙΑ   ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ , ΤΗΝ ΑΔΕΛΦΟΣΥΝΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ  ΚΑΙ ΤΗΝ  ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ.

                Από 18 χρονών, όταν για πρώτη φορά συλλαμβάνεται και βασανίζεται απ’ τις κατοχικές δυνάμεις μετά τη μεγάλη διαδήλωση της 25ης Μαρτίου του 1943, μέχρι τις τελευταιες ημέρες της ζωής του όταν  έγραψε το ιστορικό του άρθρο για την καταδίκη της Χρυσής Αυγής, ο Μίκης δεν έπαψε να αγωνίζεται για την Ελλάδα και το δίκιο, για τη δημοκρατία, την εθνική ανεξαρτησία και την κοινωνική δικαιοσύνη.  Μα πάνω απ’ όλα , όμως, χιλιοτραγούδησε  τη Ρωμιοσύνη είτε διαλαλώντας  «Τη ρωμιοσύνη μην την κλαίς εκεί που πάει να σκύψει», είτε δίνοντας ελπίδα με το  «σώπα όπου να ‘ναι θα σημάνουν οι καμπάνες», είτε υπενθυμίζοντας με αγωνιστικό πείσμα ότι  «αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας» , είτε καλώντας τους συνοδοιπόρους σε όλο τον κόσμο να δείξουν αλληλεγγύη με το «μη παρακαλώ σας, μη λησμονάτε τη χώρα μου». Γιατί ο Μίκης δεν ήταν μόνο θεωρητικός, ένας διανοούμενος, αλλά έζησε κάνοντας πράξη τα πιστεύω του  και αγωνίστηκε για μια καλύτερη πατρίδα σε όλες τις ιστορικές περιόδους  της χώρας, στην κατοχή ,  την αντίσταση,  τον εμφύλιο, για  Κυπριακό, το 114 με τους Λαμπράκηδες, στον αγώνα ενάντια στη δικτατορία των συνταγματαρχών, αλλά και στη σύγχρονη χούντα των τραπεζών και των μνημονίων.

                Το ηθικό ανάστημα του μέγιστου αυτού ανθρώπου αποδεικνύεται από το γεγονός ότι παρότι πέρασε και βασανίστηκε σε πολλούς τόπους εξορίας και κυρίως στο κολαστήριο της Μακρονήσου, έγραψε και μελοποίησε το «Δυο γιούς είχες μανούλα μου… ο ένας για την ανατολή κι ο άλλος για τη δύση και συ στη μέση μοναχή κοιτάς ρωτάς τον ήλιο».

                Χωρίς τον Μίκη δεν θα γνωρίζαμε τα αριστουργήματα των μεγάλων μας ποιητών, του  Οδυσσέα Ελύτη, του Γιάννη Ρίτσου, του Γιώργου Σεφέρη, του Άγγελου Σικελιανού, του Τάσου Λειβαδίτη, του Κώστα Βάρναλη, αλλά και άλλων  παγκόσμιων δημιουργών όπως  του Πάμπλο Νερούδα, του Ναζίμ Χικμέτ και άλλων πολλών. Η μουσική του Μίκη δεμένη με την ποίηση έγινε η παγκόσμια γλώσσα που δονεί και κινητοποιεί τους απανταχού εξεγερμένους και καταπιεσμένους, τους λαούς  που διεκδικούν και αγωνίζονται για μια καλύτερη θέση στον ήλιο. Την  Δραπετσώνα, το Σαββατόβραδο, τα τραγούδια του ΑΓΩΝΑ, το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ,  τον ΕΠΙΤΑΦΙΟ  , τα τραγούδια της ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ , και τόσα άλλα    τραγουδάμε όχι μόνο εμείς αλλά και όλοι οι λαοί του κόσμου που παλεύουν για ένα αύριο πιο φωτεινό, για έναν ουρανό πιο γαλανό, για περισσότερο φως,  από την Κύπρο μέχρι την Κούβα και απ’ την Χιλή μέχρι την Παλαιστίνη .

Οφείλουμε συνεπώς να   ευγνωμονούμε το Μίκη γιατί μας έδειξε  το δρόμο  για να ανεβούμε λίγο ψηλότερα.

 Οφείλουμε να   συνεχίσουμε τον αγώνα του, μέχρι να δούμε τις αμυγδαλιές ν’ ανθίζουν και τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο, γιατί για να γυρίσει ο Ήλιος θέλει δουλειά πολύ.

Γιατί όπως έγραψε αποχαιρετώντας το Μίκη η αγαπημένη του φίλη   Τζώρτζια,  η σύντροφος του άλλου  τρισμέγιστου Έλληνα, του  φίλου και συντρόφου του, του  αείμνηστου Μανώλη Γλέζου:  «Ο Μίκης  ήταν  αυτός που  δεν κουράστηκε κι αρνήθηκε να ξαποστάσει, σε πείσμα της ανέφικτης ουτοπίας, και για αυτό  έμεινε στης Ιστορίας τα χαρτιά”.

 ΑΘΑΝΑΤΟΣ

Φωτό: fb/Μουσείο Μίκη Θεοδωράκη Ζάτουνας
Φωτό: fb/Δημοτική Ραδιοφωνία Τρίπολης 91,5